بعد از این بگذار قلب بیقراری بشکند
گل نمی‌روید چه غم گر شاخساری بشکند

باید این آیینه را برق نگاهی می‌شکست
پیش از آن ساعت که از بار غباری بشکند

گر بخواهم گل بروید بعد از این از سینه‌ام
صبر باید کرد تا سنگ مزاری بشکند

شانه‌هایم تاب زلفت را ندارد پس مخواه
تخته سنگی زیر پای آبشاری بشکند

کاروان غنچه‌های سرخ روزی می‌رسد
قیمت لبهای سرخت روزگاری بشکند

 بی‌تو بزم گل و مهتاب چه خواهد بودن؟
 عیش گلگشت و می ناب چه خواهد بودن؟

 وه كه وصل تو شبی، گرچه خیال است و محال
 گر میسر شودم، خواب چه خواهد بودن؟

 ای چمان در چمن آزاد، چه دانی به قفس
 حالت مرغك بی تاب چه خواهد بودن؟

 من كه دیدم گل روی تو، دگر در نظرم
 جلوه‌ی شاهد مهتاب چه خواهد بودن؟

 تا تویی با من و این ساحل آسوده و عشق
 گو جهان را ببرد آب، چه خواهد بودن؟

 تو كه در ساحل امنی و امان، كی می دانی
 حال افتاده به غرقاب چه خواهد بودن؟

 تا سری با سخنی گرم كند گفت امید:
 بی‌تو بزم گل و مهتاب چه خواهد بودن؟

اردیبهشت را دل ِ من سبز کرده است

امشب که عاشقانه، ترا آه می کشم
آتش به جان ِ این دل ِ بی ماه می کشم
***
نام ِ ترا به روی دل ِ خود نوشته ام
با اینهمه، همیشه ترا آه می کشم
***
چشمت کجاست تا که ببیند که عشق را
همراه ِ خود به خانه ی دلخواه می کشم
***
اردیبهشت را دل ِ من سبز کرده است
این سبز را به جانب ِ دی ماه می کشم

***
نقاش ِ واژه ام ، که تو وُ عشق ُ آه را
شفاف تر ز شور ِ شبانگاه می کشم
***
آبی بپوش! آبی، که زیبایی ِ ترا
هر جا دلم تپید به همراه می کشم
***
نه… نه… بیا ُ گاه گهی قهوه یی بپوش
با قهوه یی به خاطره ها راه می کشم
***
در انتظار ِ آمدنت شب، گذشت و رفت
این سوز ِ سینه را به سحرگاه می کشم

از دل افروز ترین روز جهان،
خاطره ای با من هست.
به شما ارزانی :

 سحری بود و هنوز،
گوهر ماه به گیسوی شب آویخته بود .
گل یاس،
عشق در جان هوا ریخته بود .
من به دیدار سحر می رفتم
نفسم با نفس یاس درآمیخته بود .
***
می گشودم پر و می رفتم و می گفتم : (( های !
 بسرای ای دل شیدا، بسرای .
این دل افروزترین روز جهان را بنگر !
تو دلاویز ترین شعر جهان را بسرای !

 آسمان، یاس، سحر، ماه، نسیم،
روح درجسم جهان ریخته اند،
شور و شوق تو برانگیخته اند،
تو هم ای مرغك تنها، بسرای !
 همه درهای رهائی بسته ست،
تا گشائی به نسیم سخنی، پنجرهای را، بسرای !
بسرای ... ))
 
من به دنبال دلاویزترین شعر جهان می رفتم !
***
در افق، پشت سرا پرده نور
باغ های گل سرخ،
شاخه گسترده به مهر،
غنچه آورده به ناز،
دم به دم از نفس باد سحر؛
غنچه ها می شد باز .
 
غنچه ها می رسد باز،
باغ های گل سرخ،
باغ های گل سرخ،
یك گل سرخ درشت از دل دریا برخاست !
چون گل افشانی لبخند تو،
در لحظه شیرین شكفتن !
خورشید !
چه فروغی به جهان می بخشید !
چه شكوهی ... !
همه عالم به تماشا برخاست !

 من به دنبال دلاویزترین شعر جهان می گشتم !
***
دو كبوتر در اوج،
بال در بال گذر می كردند .
دو صنوبر در باغ،
سر فرا گوش هم آورده به نجوا غزلی می خواندند .
مرغ دریائی، با جفت خود، از ساحل دور
رو نهادند به دروازه نور ...

چمن خاطر من نیز ز جان مایه عشق،
در سرا پرده دل
غنچه ای می پرورد،
- هدیه ای می آورد -
برگ هایش كم كم باز شدند !
برگ ها باز شدند :
ـ « ... یافتم ! یافتم ! آن نكته كه می خواستمش !
با شكوفائی خورشید و ،
گل افشانی لبخند تو،
آراستمش !
تار و پودش را از خوبی و مهر،
خوشتر از تافته یاس و سحربافته ام :
(( دوستت دارم )) را
من دلاویز ترین شعر جهان یافته ام !
***
 این گل سرخ من است !
دامنی پر كن ازین گل كه دهی هدیه به خلق،
كه بری خانه دشمن !
كه فشانی بر دوست !
راز خوشبختی هر كس به پراكندن اوست !
در دل مردم عالم، به خدا،
نور خواهد پاشید،
روح خواهد بخشید . »

تو هم، ای خوب من ! این نكته به تكرار بگو !
این دلاویزترین حرف جهان را، همه وقت،
نه به یك بار و به ده بار، كه صد بار بگو !
« دوستم داری » ؟ را از من بسیار بپرس !
« دوستت دارم » را با من بسیار بگو !

بهار بهار

پرنده گفت یا گل گفت؟
خواب بودیم و هیچکی صدایی نشنفت

بهار بهار ...صدا همون صدا بود
صدای شاخه ها و ریشه ها بود

بهار بهار چه اسم آشنایی
صدات میاد اما خودت کجایی؟

وا بکنیم پنجره ها رو یا نه؟
تازه کنیم خاطره ها رو یا نه؟

 بهار اومد لباس نو تنم کرد
تازه تر از فصل شکفتنم کرد

بهار اومد با یه بغل جوونه
عیدو آوورد از تو کوچه تو خونه

(حیاط ما یه غربیل
باغچه ی ما یه گلدون
خونه ی ما همیشه
منتظر یه مهمون)
*
بهار بهار یه مهمون قدیمی
یه آشنای ساده و صمیمی

یه آشنا که مثل قصه ها بود
خواب و خیال همه بچه ها بود

یادش بخیر بچه گیا چه خوب بود
حیف که هنوز صب نشده غروب بود

آخ که چه زود قلک عیدیامون
وقتی شکست باهاش شکست دلامون
*
بهار اومد برفارو نقطه چین کرد
خنده به دلمردگی زمین کرد

چقدر دلم فصل بهارو دوس داشت
وا شدن پنجره ها رو دوس داشت

بهار اومد پنجره ها رو وا کرد
منو با حس دیگه آشنا کرد

یه حرف یه حرف، حرفای من کتاب شد
حیف که همه ش سووال بی جواب شد

دروغ نگم هنوز دلم جوون بود
که صب تا شب دنبال آب و نون بود
*
بهار اومد اما با دست خالی
به یه بغل شکوفه ی خیالی

بهار بهار گلخونه های بی گل
خاطره های مونده اون ور پل

بهار بهار یه غصه ی همیشه
منظره های مات پشت شیشه

بهار بهار حرفی برای گفتن
تو فصل بی حوصلگی شکفتن
*
بهار بهار پرنده گفت یا گل گفت
ما شنیدیم هر کسی خوابه نشنفت

 بهار آمد بهار آمد بهار مشکبار آمد
نگار آمد نگار آمد نگار بردبار آمد

صبوح آمد صبوح آمد صبوح راح و روح آمد
خرامان ساقی مه رو به ایثار عقار آمد

صفا آمد، صفا آمد که سنگ و ریگ روشن شد
شفا آمد شفا آمد شفای هر نزار آمد

حبیب آمد حبیب آمد به دلداری مشتاقان
طبیب آمد طبیب آمد طبیب هوشیار آمد

سماع آمد سماع آمد سماع بی صداع آمد
وصال آمد وصال آمد وصال پایدار آمد

ربیع آمد ربیع آمد ربیع بس بدیع آمد
شقایق ها و ریحان ها و لاله خوش عذار آمد

کسی آمد کسی آمد که ناکس زوکسی گردد
مهی آمد مهی آمد که دفع هر غبار آمد

دلی آمد دلی آمد که دلها را بخنداند
می ای آمد می ای آمد که دفع هر خمار آمد

کفی آمد کفی آمد که دریا دُرّ ازو یابد
شهی آمد شهی آمد که جان هر دیار آمد

کجا آمد کجا آمد کزینجا خود نرفته است او
ولیکن چشم گه آگاه و گه بی اعتبار آمد

ببندم چشم و گویم شد، گشایم گویم او آمد
و او در خواب و بیداری قرین و یار غار آمد

کنون ناطق خمش گردد کنون خامش به نطق آمد
رها کن حرف بشمرده که حرف بی شمار آمد

دورانِ عشق و شور گذشت‏

 اى دل، هواى یار مكن‏

 بر دوشِ عشق‏هاى كهن‏

 اندوهِ نو سوار مكن‏

 مى‏دانمت كه پیر نِه‏اى‏

 آرام و گوشه‏گیر نِه‏اى‏

 امّا مرا به پیرسرى‏

 از عشق شرمسار مكن‏

 خواهى هواى یار كنم‏

 در پاش گُل نثار كنم؟

 جز برگ زرد نیست مرا

 پاییز را بهار مكن‏

 افزون تپیدنت ز چه بود

 چابك دویدنت ز چه بود؟

 پاى شتاب نیست مرا

 از دستِ من فرار مكن‏

 گیرم كسى ربود تو را

 من باز جویمت به كجا؟

 بیزارم از جدال ؛ مرا

 درگیرِ كارزار مكن!

 گوید دلم كه لاف مزن‏

 با من دَم از خلاف مزن!

 تو كیستى كه دَم بزنى‏

 دعوى به اختیار مكن!

 در عشق ناخدات منم‏

 در شاعرى صدات منم‏

 اى مبتلا، بلات منم‏

 ما را به كم شمار مكن!

 گویم نه كم‏تر از تو منم‏

 در كارِ عاشقى كهنم‏

 هر چند پیر، شیرزنم‏

 تعجیل در شكار مكن‏

 یارى كه دوست داشتمش‏

 با خاك واگذاشتمش‏

 اكنون مرا كه آنِ وِیَم‏

 با غیرْ واگذار مكن!

 تیغى ز روزگارِ كهن‏

 جا كرده خوش به گنجه‏ى من‏

 در مرگِ خود مكوش و مرا

 مُلزم به انتحار مكن! 

نوبهار آمد و آورد گل و یاسمنا
باغ همچون تبت و راغ بسان عدنا

این طربناکی و چالاکی او هست اکنون
از موافق شدن با دولت بوالحسنا

در من امشب ترنم غزلی ست .

دلم امشب ستاره باران است .

واژه ها را خبر کنید .

واژه ها را خبر کنید

تا که با کوزه های خالی خویش

بشتابند سوی من

                 کامشب

در من است آنچه در دف باران ،

وانچه در نای چشمه ساران است.

عشق پیدا شده ست.

پرنیان وزیدنش

          در باد

گونه ام را نواخت.

عطر او بود در طراوت صبح .

عشق پیدا شده است ،

                  می دانم

آی دل !

آی خاکستر غریب !

وزش شعله را بنوش ،

                     بنوش .

مژده، پاییز جان!

کان پرستوی رفته برگشته ست

باز در دشت های خاکستر

جام آلاله شعله ور گشته ست .

مژده ، شب جان !

بال بگشوده نور

"همه آفاق پر شرر"  گشته ست.

مژده، خاموشی لطیف !

شعر سرشار !

در من امشب ترنم غزلی ست

دل من دل شده ست دیگر بار .

ازلی دیگر است این پیوند

پرتو حسن تست

و تجلی و

           نردبام سرور .

دیگر آن به که هیچ دم نزنم.